DAY 1

Intercountry adoption: ‘Crisis or Turning point?’ (in English)

Over the last few years, there has been a strong decline in the amount of children that are worldwide available for adoption. Some think of it as a ‘crisis’; they claim a heavy bureaucracy needlessly deprives children of their chance of having a warm home, while families longing for a child are facing extreme waiting periods. Others experience this decline as a turning point; they approve transnational adoption is slowly but surely coming to an end. In accordance with the Hague Convention, children are now more accommodated in their own country. This is perceived as a positive evolution. They think there is too much pressure on the Global South to declare children ‘adoptable’, and that first mothers and other caretakers often end up in a position that offers less freedom of choice. This criticism on intercountry adoption is also supported by an increasing group of adult adoptees who point out the problems they are confronted with in the adoption landscape. During this day, we would like to step into to the pro’s and con’s of intercountry adoption. How can a practice like intercountry adoption actively exclude abuses and errors? Can we ensure intercountry adoption is not driven by the demand of available children but by the need for care for these children. How can we in a context of global power inequalities safeguard the human rights of all those involved are respected?

DAG 1

Interlandelijke adoptie: Crisis of keerpunt? (in het Engels)

De laatste jaren is er een sterke daling van het aantal kinderen dat wereldwijd beschikbaar is voor interlandelijke adoptie. Sommigen noemen dit een ‘crisis’. Zij beweren dat een logge bureaucratie kinderen onnodig de kans ontneemt op een warm gezin, terwijl gezinnen verlangend uitkijken naar een kindje maar nu met extreem lange wachttijden geconfronteerd worden. Anderen zien deze daling als een keerpunt. Zij vinden dat het net goed is dat er stilaan een einde komt aan interlandelijke adoptie. Dat kinderen (conform het Haags Verdrag) nu meer in eigen land worden opgevangen, zien zij als een positieve evolutie. Zij vinden dat er een te grote druk op het Zuiden gelegd wordt om kinderen ‘adoptabel’ te verklaren en dat eerste moeders of andere verzorgers vaak in een positie terechtkomen die hen weinig keuzevrijheid biedt. Deze kritieken op interlandelijke adoptie worden ook ondersteund door een groeiende groep volwassen geadopteerden die wijzen op de problemen waarmee ze in het adoptieland worden geconfronteerd. Tijdens deze dag willen we graag ingaan op de pros en cons van interlandelijke adoptie. Hoe kan een interlandelijke adoptiepraktijk actief misbruiken en wantoestanden uitsluiten? Kunnen we ervoor zorgen dat interlandelijke adoptie niet gedreven wordt door vraag of kinderwens, maar door de nood aan zorg? Hoe kunnen we in een context van globale machtsongelijkheden erover waken dat de mensenrechten van alle betrokkenen gerespecteerd blijven? 

  • Black Facebook Icon